Άρθρα συνεργατών και από άλλες πηγές. Επιλέξτε από το μενού την κατηγορία που επιθυμείτε.

ΜΙΓΚΕΛ ΝΤΕ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ
Ο Δ Ο Ν Κ Ι Χ Ω Τ Η Σ
ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΝΤΣΑ

Chusa Lamarca Lapuente
Lingüista

Por género se entiende una construcción simbólica que alude al conjunto de atributos socioculturales asignados a las personas a partir del sexo y que convierten la diferencia sexual en desigualdad social. La diferencia de género no es un rasgo biológico, sino una construcción mental y sociocultural que se ha elaborado históricamente. Por lo tanto, género no es equivalente a sexo; el primer término se refiere a una categoría sociológica y el segundo a una categoría biológica.

alt

Amalia Bautista nació en Madrid en 1962. Se dedica a la poesía y al periodismo. Es licenciada en Ciencias de la Información por la Universidad Complutense y trabaja como redactora en el gabinete de prensa del Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Ha publicado Cárcel de amor (Renacimiento, Sevilla, 1988), La mujer de Lot y otros poemas (Llama de amor viva, Málaga, 1995), Cuéntamelo otra vez (La Veleta, Granada, 1999), La casa de la niebla, Antología (1985-2001) (Universitat de les Illes Balears, 2002), Hilos de seda (Renacimiento, Sevilla, 2003), Estoy ausente (Pre-Textos, Valencia, 2004), Pecados, en colaboración con Alberto Porlán (El Gaviero, Almería, 2005) y Tres deseos. Poesía reunida (Renacimiento, Sevilla, 2006).

Νίκος Καρύδης

altΠοιητής και εκδότης (1917-1984). Γεννήθηκε και σπούδασε στην Αθήνα. Το '43 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Γλάρος και αργότερα τον εκδοτικό οίκο Ίκαρος με τους Μ. Πλωρίτη και Α. Κατσιφά, όπου παρέμεινε έως το θάνατό του. Ήταν ιδρυτικό μέλος του θεάτρου Τέχνης του Κ. Κουν κι εντεταλμένος σύμβουλος του Εθνικού θεάτρου. Πολύ νέος ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και δημοσίευσε σε περιοδικά και εφημερίδες ποιήματα, διηγήματα και κριτικές εργασίες. Έγραψε: Λιοπύρι, Η τελευταία θάλασσα, Η χαμένη βροχή, Έξι ποιήματα, Τα χρώματα, Ενθύμιον, Έως την είσοδο, Καπνός αι ημέραι μου, Ανέκδοτα οριστικά. Το '58 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης από την ομάδα των 12. Το '71 δημοσίευσε επιλογή απ' όλες τις συλλογές του με τίτλο Ποιήματα και το '72 τη συλλογή Ενθύμιον.

Το τουρόν αποτελεί αγαπημένο χριστουγεννιάτικο γλυκό που δεν επιτρέπεται να λείπει από κανένα νοικοκυριό στην Ισπανία. Είναι μια μάζα που φτιάχνεται από μέλι, ζάχαρη, ασπράδι αυγού, αμύγδαλα ασπρισμένα και καβουρδισμένα, στην οποία δίνεται ορθογώνιο σχήμα.

Ο όρος τουρόν αναφέρεται συγκεκριμένα στην παραδοσιακή ζαχαροπλαστική της πόλης Χιχόνα, που βρίσκεται στο Αλικάντε. Το τουρόν του Αλικάντε είναι σκληρό και μοιάζει πολύ σε εμφάνιση και γεύση με το ελληνικό μαντολάτο. Το τουρόν της Χιχόνα, αντίθετα, είναι μαλακό. Εκτός από αυτές τις δυο ποικιλίες, θα βρούμε τουρόν με κρόκο αυγού, με φρούτα, καρύδα, σοκολάτα και ό,τι άλλο βάλει ο νους των παραδοσιακών εργαστηρίων.

Έχει κλέψει τις καρδιές όλων των οινόφιλων του κόσμου.

Mε το που βρίσκεσαι στο μικρό λεωφορειάκι που σε παραλαμβάνει από το αεροδρόμιο του Bilbao για τη μεταφορά στο Logrono, την πόλη στην κεντρική Rioja, που χρησιμεύει ως ορμητήριο για τις εκδρομές και τις επισκέψεις στα οινοποιεία, νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια αγκαλιά με αμπέλια.

Αψογα στοιχισμένα, απλώνονται στην πεδιάδα και τα βλέπεις στη συνέχεια να σκαρφαλώνουν τους λόφους της περιοχής. Μα, αυτό που σε συναρπάζει είναι ότι εδώ τα οινοποιεία είναι από μόνα τους έργα τέχνης. Σε ποιο άλλο μέρος του πλανήτη θα έβλεπες οινοποιεία - κοσμήματα φτιαγμένα από αρχιτέκτονες όπως ο Καλατράβα και ο Φρανκ Γκέρι. Μόνο σε μια γη σαν την ισπανική και δη αυτή της Βόρειας Ισπανίας το πάθος των ανθρώπων για το κρασί σμίγει με εκείνο της λατρείας τους για το design. Δεν είναι τυχαίο ότι η Rioja είναι από τις σπουδαιότερες οινοπαραγωγικές ζώνες στον κόσμο με τεράστια άνοδο τα τελευταία χρόνια.

La revuelta que estalló en Atenas tras la muerte de un escolar ha mostrado errores comunes a otros países: una clase política ineficiente y un sistema universitario caduco. El componente ácrata ha sido lo específico

BLANCA VILÀ 16/12/2008

Atenas, toda Grecia, ha reventado. La tierra y los hombres que inventaron la democracia han estallado de consternación colectiva después de años de crecimiento y bonanza en una Europa aparentemente más segura. La muerte de Alexandros, un escolar quinceañero, fue la gota de agua que colmó el vaso, generando por doquier una violencia destructora que ha escapado de las manos no sólo del Gobierno, sino del propio sistema. ¿Se ha quedado Grecia "sin Estado", tal como Le Monde titulaba hace unos días un editorial?