Άρθρα συνεργατών και από άλλες πηγές. Επιλέξτε από το μενού την κατηγορία που επιθυμείτε.

Γράφει ο Ελευθέριος Μακεδόνας[1]

Το άρθρο επιχειρεί να εντοπίσει σε φιλοσοφικό επίπεδο, πιθανές συγγένειες μεταξύ του μυθιστορήματος του Κορτάσαρ Το Κουτσό κι ορισμένων από τις βασικές ιδέες τής αποκαλούμενης Σχολής της Φρανκφούρτης και των (κατά τι μεταγενέστερων) φιλοσοφικών κινημάτων του Μεταστρουκτουραλισμού και του Μεταμοντερνισμού. Ειδική αναφορά γίνεται στο Άουσβιτς, ως παράγοντα καθοριστικό για τη μετάβαση στα εν λόγω κινήματα κι ως έννοια η οποία, σε ορισμένο βαθμό, διαπερνά και Το Κουτσό. Τελικά, υποστηρίζεται ότι Το Κουτσό αποτελεί ένα είδος ‘προ-μεταμοντέρνου’ μυθιστορήματος, υπό την έννοια ότι περιέχει αρκετά από τα χαρακτηριστικά ενός τυπικά ‘μεταμοντέρνου’ μυθιστορήματος, χωρίς ωστόσο να είναι ακόμη σε θέση να διαρρήξει ολοκληρωτικά τις σχέσεις του με την παράδοση του προγενέστερου Μοντερνισμού.

Μια από τις σημαντικότερες γυναικείες σκηνοθετικές φωνές, η Αργεντίνα Λουκρέσια Μαρτέλ, επιστρέφει έπειτα από εννέα χρόνια με το ΖΑΜΑ, την “αποικιακή δυστοπία” του Ντι Μπενεντέττο. Το μυθιστόρημα ΖΑΜΑ θεωρείται πλέον ως ένας από τους γίγαντες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και 60 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία βιώνει ένα είδος αναγέννησης. Εκτός από τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη, το 2016 μεταφράζεται για πρώτη φορά στα αγγλικά, συναρπάζοντας κοινό και κριτικούς. Σύντομα αναμένουμε την κυκλοφορία του και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Κείμενο: Άννα Βερροιοπούλου

Το 1492 ήταν μια χρονιά καθοριστική για την Ισπανία και όλη την Ευρώπη. Oi Άραβες εκδιώχτηκαν οριστικά από την Αλ-Άνταλους, την κτήση τους στο νότο της ηβηρικής χερσονήσου, όπου ζούσαν και δημιουργούσαν για αιώνες, ενώ την ίδια στιγμή ο Κολόμβος ανακάλυπτε μια ήπειρο άγνωστη για τους Ευρωπαίους. Είναι η χρονιά που ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι για την τέχνη που γεννήθηκε στις χώρες της Μεσογείου, για να αναπτυχθεί και να εξελιχτεί σε μια γη ολότελα καινούρια.

El trabajo aborda cuestiones relacionadas con las afinidades y las divergencias durante el proceso de adquisición del lenguaje por parte de dos niños bilingües hispano-griegos. Aunque nuestro análisis se limita a dos sujetos, es la primera vez que un estudio empírico (no estadísticamente estricto) trata el bilingüismo español-griego en niños de desarrollo cognitivo-lingüístico habitual, intentando identificar la existencia de patrones comunes en el proceso de adquisición del español en un contexto sociológicamente mayoritario de habla griega, y la adquisición del griego en un contexto mayoritario de habla hispana, ambos como segunda L1. Nuestro estudio se basa en un corpus formado por las producciones lingüísticas de estos niños cuya tipología se estudia a nivel de fonética, morfología, sintaxis, y semántica, a la vez que se examinan ejemplos de cambio y mezcla de códigos. El análisis de los datos ratifica nuestra hipótesis inicial, que postula que tanto el desarrollo lingüístico de nuestros sujetos como las desviaciones del uso normativo y los casos registrados de mezcla y/o alternancia de códigos siguen pautas semejantes.

Αντί προλόγου

Αν και συνήθως ασχολούμαι με πιο ανάλαφρα θέματα, σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να ασχοληθώ με κάτι πιο βαρύ. Οι λόγοι ποικίλουν, ξεκινούν από την διάθεση μου να κάνω ένα μεταπτυχιακό σχετικό με την ισπανική, περνούν από κάποια νέα σχετικά με το Τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού του ΕΑΠ, για να καταλήξουν ακόμη και στην εισβολή της μουσικής με ισπανικούς στίχους στις ΗΠΑ αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.

El Diccionario de variantes del español registra las variantes del español de América y España proporcionando sistemáticamente las referencias bajo forma de citas textuales comprobadas. Ya que, desde un punto de vista panhispánico objetivo, no hay motivo para considerar como normativas las formas peninsulares del castellano, se registran en igualdad de condiciones las diferentes palabras y expresiones usadas en los distintos países donde el español es lengua de comunicación corriente incluyendo los Estados Unidos.

του Ελευθέριου Μακεδόνα[1]

In memoriam: Juan Goytisolo

«Σε πόλεμο, ταυτόχρονα με τους Βυζαντινούς και τους Βέρβερους, οι Άραβες στρατιωτικοί ηγέτες επεκτείνουν της αφρικανικές κτήσεις τους και, ήδη το έτος 682, ο Ούκμπα είχε φτάσει στον Ατλαντικό, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει την Ταγγέρη κι έτσι, υποχρεώθηκε να παρεκκλίνει προς τον Άτλαντα,[2] [καθοδηγούμενος] από ένα μυστηριώδες πρόσωπο, στο οποίο οι μουσουλμάνοι ιστορικοί αναφέρονται σχεδόν πάντα με το όνομα Ουλιάν και το οποίο πιθανώς να ονομαζόταν και Χουλιάν ή ίσως και Ουρμπάνο, Ουλμπάν ή Μπουλιάν. Σε αυτόν επρόκειτο σύντομα να βασιστεί ο μύθος που φέρει το όνομα «Κόμης Δον Χουλιάν» και, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε εάν ήταν Βέρβερος, Γότθος ή Βυζαντινός, εάν κυβερνούσε το Σέπτεμ[3] ως κόμης, αφού η συγκεκριμένη περιοχή εξαρτιόταν τότε από το Βησιγοτθικό Βασίλειο, εάν ήταν ένας Έξαρχος ή ένας Κυβερνήτης, ο οποίος εξαρτιόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή, πράγμα που φαίνεται να είναι και το πιο πιθανό, εάν ήταν ένας Βέρβερος ευγενής της Καθολικής φυλής της Γκομέρα…