Μιγκέλ ντε Θερβάντες - El laberinto del amor (Ο λαβύρινθος του έρωτα)

Τρεις νεαροί δούκες  και τρεις δεσποσύνες, έξι ερωτευμένοι νέοι, μέσα από ένα παιχνίδι ερωτικών πλανών και κωμικών μεταμφιέσεων, εισέρχονται στο λαβύρινθο που έχτισε γι' αυτούς ο θεός Έρωτας. Θα καταφέρουν να εξέλθουν από αυτούς τους δαιδαλώδεις διαδρόμους, οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τα επίπλαστα ψεύδη του ερωτικού τους πάθους; Θα βρουν, τελικά, την έξοδο που οδηγεί στην αληθινή αγάπη; Αυτή η κωμωδία μεταμφιέσεων βγαίνει από το συρτάρι, όπου ήταν κρυμμένη για τετρακόσια χρόνια, παρουσιάζοντάς μας μια άλλη όψη του Θερβάντες, αυτή του δραματουργού!

Το έργο έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Αλφειός σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Κυριακού.

Προσέγγιση στον κόσμο τού Eloy Sánchez Rosillo και παρουσίαση των ποιημάτων του από την Σύλβα Πάντου.

Παρουσίαση:
Νίκος Πρατσίνης
Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017, στις 20.00

Στο Abanico
Κολοκοτρώνη 12, 1ος όρ. Σύνταγμα. Τηλ. 210.3251214 & 210.3251215 ~ info@abanico.gr

ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ - EΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ

Διδασκαλία – Συντονισμός:  Νίκος Πρατσίνης

Θα μεταφρασθεί το παιδικό (;) αφήγημα Paco Yunque του Περουβιανού συγγραφέα César Vallejo με σκοπό την έκδοση.

Όσοι/ες επιθυμούν να συμμετάσχουν θα πρέπει να έχουν επίπεδο C2.

Ομαδική μετάφραση σημαίνει μελέτη του κειμένου από όλους/ες κατά μόνας ακολουθούμενη από συλλογική επεξεργασία του στο μάθημα μέχρι την τελική εκδοχή –υπό την καθοδήγηση του διδάσκοντα.

Hablando de Roberto Arlt a propósito de la traducción al griego de sus obras teatrales

Prueba de amor y La isla desierta

Por: Marcos G. Breuer

Introducción: Konstantinos Paleologos

Taller de cultura

PINTURA MODERNA Y LITERATURA

René Magritte y la literatura argentina del siglo XX Un diálogo imaginario entre René Magritte, Adolfo Bioy Casares y Julio Cortázar.

La pintura de René Magritte y su particular relación con la literatura podría verse reflejada en una frase del pintor belga que versa así: La escritura es una descripción invisible del pensamiento, y la pintura es la descripción de lo visible. El trasfondo simbólico de su particular surrealismo no lo encontramos en las imágenes, que son extremadamente realistas, sino en la forma en que lo real representado se muestra. Hay algo que perturba, que produce una ruptura en nuestra percepción y nos obliga a poner en tela de juicio nociones sobre la realidad que asumimos como dadas de una vez y para siempre. Magritte cuestiona el estatuto de la representación a partir de mostrar reproducciones perfectas de objetos reales pero que entran en un juego de relaciones mutuas extrañas, que repudian el sentido común y que destruyen toda certeza y racionalidad. Es la forma en que se combinan los objetos representados lo que “evoca el misterio” produciendo condiciones de posibilidad para hacer aparecer la transgresión.