Mια χορεύτρια flamenco, τη ημέρα των γενεθλίων της, διηγείται στους θαμώνες ενός μπαρ 5 ιστορίες αποτυχημένου έρωτα, δοσμένες με μεγάλη δόση χιούμορ και ζωντανής μουσικής flamenco.

ερμηνεία
Ντιάννα Βασιλείου
κιθάρα flamenco
Γιώργος Καυγάς
κείμενο
Yota "Baron"
σκηνοθεσία
Ζωή Σολδάτου

Πόσες κινήσεις χρειάζονται για να κάνεις φίλους; Να κάνεις σεξ; Να υιοθετήσεις παιδί; Να αγοράσεις όπλα; Να ανατινάξεις μια πόλη; Δύο κλικ. Απλά δυο κλικ και μπαίνεις στο CHAT όπου ο νέος κόσμος σε περιμένει. Δυο κλικ και είσαι στο Παράδεισο. Δυο κλικ και είσαι στην Κόλαση. Τόσα απέχουν όλα από όλους πια. Δυο κλικ. Ή μήπως ένα;

Πέντε ιστορίες εικονικής πραγματικότητας και αληθινής ζωής αποτελούν το θεατρικό έργο CHAT του GUSTAVO OTT που κάνει Πανελλήνια πρεμιέρα στο VAULT THEATRE PLUS στις 18 Δεκεμβρίου από την «ΜΗΧΑΝΗ ΤΕΧΝΗΣ». Τέσσερεις ηθοποιοί ερμηνεύουν διαφορετικούς χαρακτήρες σε κάθε ιστορία. Τέσσερεις ηθοποιοί αναμετρώνται με την εικονική και την πραγματική ζωή. Τέσσερεις ηθοποιοί παλεύουν για τον Παράδεισο και την Κόλαση τους με μοναδικό τους όπλο το pc. Μπορεί όλη η ανθρώπινη ιστορία να χωρέσει ανάμεσα σε δυο κλικ, στα like στα follow και σε ένα CHAT;

Από 25 Νοεμβρίου

Ισπανία – Ανεργία- Ποδόσφαιρο

Τρεις άντρες διανυκτερεύουν επί 5 μέρες μπροστά στο γκισέ ενός γηπέδου, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Αυτό όμως που τους ενώνει δυστυχώς δεν είναι μόνον ο φανατισμός και το ποδόσφαιρο, αλλά η ανεργία που ο ένας κρύβει από τον άλλον. Δυστυχώς σε πολύ οικείες καταστάσεις στην Ελλάδα, μας οδηγεί το έργο του Ισπανού Μάξι Ροντρίγκεθ, μία τρελή κωμωδία που καταφέρνει στο τέλος να μας παγώσει το γέλιο και τις καρδιές.

Τον Βεράνιο, φανατικό 50άρη, που τρέχει στις φλέβες του μόνο το αίμα της ομάδας του, ερμηνεύει ο Στάθης Σταμουλακάτος.

Ο Πολυχώρος Vault παρουσιάζει το αριστούργημα του Federico García Lorca ΓΕΡΜΑ, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, από 24 Νοεμβρίου και για 15 μόνο παραστάσεις.

Μια σύγχρονη, πολυφωνική, και ανατρεπτική εκδοχή της κλασσικής τραγωδίας του Λόρκα, που αποθεώνει την μητρότητα ως υπέρτατη μορφή δημιουργίας και ελευθερίας, και αντικατοπτρίζει το βαθύ υπαρξιακό κενό που κρύβεται πίσω από τις ασφυκτικά χαμογελαστές οικογενειακές φωτογραφίες. Ο πόθος για το παιδί που δεν έρχεται, μετατρέπεται σε εμμονή. Μια εμμονή ηλεκτρισμένη και ολοκληρωτική, που φλογίζει το άνυδρο γυναικείο σώμα, και το μεταμορφώνει σταδιακά από τοπίο ζωής σε τοπίο θανάτου.

«Όχι, ο άνθρωπος, εκ φύσεως, δεν είναι καλός
Είμαστε πιο άγριοι κι από τα πιο φοβερά θηρία, πιστέψτε με, κάτι ξέρω.»

ψιθυρίζει ο θεατής-Μαρκήσιος, εκπρόσωπος της εξουσίας,
στο αυτί του Γκαμπριέλ, του ηθοποιού που κάλεσε στο σπίτι του
για μια αναμέτρηση ζωής ή θανάτου.
Ο θεατής πάντα διψάει να χυθεί αίμα στην αρένα.