Η «Tanguera», το πρώτο τάνγκο-μιούζικαλ από την Αργεντινή με δυναμικό τριάντα καλλιτεχνών, βρίσκεται από χθες στην Αθήνα δίνοντας παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής (έως και την Τετάρτη) σε χορογραφία Μόρα Γκοντόι και σκηνοθεσία Ομάρ Παχέκο.
Η πρωταγωνίστριά του, χορεύτρια και ηθοποιός Λετίσια Φαζακάρα, μας δίνει το στίγμα αυτού του ιδιότυπου θεάματος, που παρουσιάζεται σε παγκόσμια τουρνέ εδώ και τέσσερα χρόνια.
«Δεν πρόκειται για τέσσερα-πέντε ζευγάρια χορευτών σε διαφορετικές μικρές ιστορίες. Η παράστασή μας πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Υπάρχουν χαρακτήρες, πρόσωπα σε μια ενιαία, μεγάλη ιστορία».
Η ηρωίδα που ερμηνεύετε;
«Η Ζιζέλ είναι μια νεαρή Γαλλίδα, που φτάνει στο Μπουένος Αϊρες για να παντρευτεί τον Γκατένθιο, αγνοώντας τους σκοπούς του, που δεν ήταν άλλοι παρά να την οδηγήσει στην πορνεία. Η μοίρα της αλλάζει όταν συναντά τον Λορένζο, έναν λιμενεργάτη που διεκδικεί την αγάπη της και προσπαθεί να τη σώσει. Η Ζιζέλ είναι απλά ένα γλυκό, αθώο κορίτσι, που υποφέρει και αναζητά την ευτυχία. "Tanguera" σημαίνει η γυναίκα που χορεύει τάνγκο και η ηρωίδα μου είναι μία τανγκέρα».
Μια... τριγωνική ιστορία που θυμίζει την «Κάρμεν»; Εχει το ίδιο τέλος;
«Η "Τανγκέρα" διαφέρει από την "Κάρμεν", όπως και η Κάρμεν ως φιγούρα διαφέρει από τη Ζιζέλ. Η Κάρμεν χρησιμοποιεί τη γοητεία της για να παρασύρει τους άντρες και τελικά να πάρει αυτό που θέλει. Η Ζιζέλ βρίσκεται παγιδευμένη σε κάτι ξένο προς τον χαρακτήρα και τις επιθυμίες της. Υποφέρει επειδή δεν μπορεί να είναι με τον άντρα που αγαπά. Και το φινάλε διαφέρει -παρότι κι εδώ έρχεται ο θάνατος. Αλλά δεν θα ήθελα να το προδώσω».
Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα στην Αργεντινή που να πεθαίνουν ή να σκοτώνουν από έρωτα;
«Ναι, εγκλήματα πάθους συμβαίνουν στην Αργεντινή, όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου. Εχω την αίσθηση ότι στις μέρες μας τέτοιου είδους εγκλήματα θα συμβαίνουν όλο και πιο συχνά».
Ποια είναι τα βασικά στοιχεία του τάνγκο;
«Ο έρωτας και η προδοσία. Οι στίχοι στα περισσότερα τάνγκο για έρωτα και προδοσία μιλούν. Η μουσική είναι κατά κανόνα βαθιά μελαγχολική και, σίγουρα, πρέπει να έχεις πάθος για να τη χορέψεις».
Στο τάνγκο δυο άνθρωποι κινούνται σαν ένα σώμα. Ο άντρας οδηγεί και η γυναίκα ακολουθεί;
«Δυστυχώς ναι, ευτυχώς αυτό συμβαίνει μόνο στο τάνγκο, όχι στη ζωή. Ο Χουάν Κάρλος Κόπες (κορυφαίος Αργεντινός χορευτής του τάνγκο και χορογράφος) λέει ότι "στο τάνγκο προτείνουν οι άντρες, αλλά είναι οι γυναίκες που αποφασίζουν"».
Ποιο το «μυστικό» της ζωντάνιας και μακροβιότητάς του τάνγκο εδώ και 130 χρόνια;
«Το τάνγκο ανανεώθηκε την εποχή του Πιατσόλα. Εγινε σύγχρονο, επειδή κατάφερε να κρατήσει τα κλασικά στοιχεία αφομοιώνοντας σύγχρονες αντιλήψεις. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα χορεύουν τάνγκο χορευτές με παιδεία κλασικού μπαλέτου. Στην Αργεντινή έχουν δημιουργηθεί πολλές νέες ορχήστρες τάνγκο, που δίνουν αυτή ακριβώς τη δυνατότητα: να χορέψουμε τάνγκο με τον σύγχρονο τρόπο. Πάντως, το μυστικό της ζωντάνιας και της μακροβιότητάς του είναι το πάθος. Μαθαίνω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο, όχι απαραίτητα επαγγελματίες χορευτές, επιθυμούν να μάθουν τάνγκο -μοιάζει με παγκόσμιο φαινόμενο».
Η χώρα σας, η Αργεντινή, πέρασε από μεγάλη οικονομική κρίση πριν από κάποια χρόνια, δανειζόμενη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Είμαστε στα... χνάρια σας. Πώς το βλέπετε;
«Υπάρχουν πολλές ομοιότητες της κατάστασης που αντιμετωπίσαμε με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα. Οταν έκανε πρεμιέρα η "Τανγκέρα" το 2002 στο Μπουένος Αϊρες, η Αργεντινή περνούσε τη χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία της. Ο Ντιέγκο Ρομέι, ο παραγωγός μας, ήταν εξαιρετικά ανήσυχος. Τελικά, η παράσταση είχε εξαιρετική επιτυχία, καλλιτεχνική, αλλά και εισπρακτική. Η ζωή συνεχίζεται. Και πιστεύω ότι οι άνθρωποι οφείλουν στον εαυτό τους το δικαίωμα στην ψυχαγωγία. Οφείλουν ένα σύντομο διάλειμμα, μια παρένθεση που επιτρέπει να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους».
Ο χορός του τάνγκο βοηθάει ψυχολογικά;
«Ναι, βοηθά. Δεν είναι τυχαίο ότι την περίοδο που η πατρίδα μου περνούσε τη μεγάλη αυτή δοκιμασία, οι νέοι Αργεντινοί άρχισαν ξανά να ακούν και να χορεύουν τάνγκο».
Πηγή: Ελευθεροτυπία