Η Ακαδημία των Τεχνών και Κινηματογραφικών Επιστημών της Ισπανίας αποφάσισε να απονείμει το Τιμητικό Βραβείο Γκόγια 2009 στον Antonio Mercero για "την ανυπέρβλητη κινηματογραφική του καριέρα, την γεμάτη επιτυχίες και ενδιαφέροντα πειράματα σε τόσο ευρεία πεδία όπως τα φιλμ μικρού, μεσαίου και μεγάλου μήκους".
Ο κινηματογραφιστής, που θα παραλάβει το βραβείο στο Γκαλά των 24ων Βραβείων Goya, που θα πραγματοποιηθεί στις 14 Φεβρουαρίου του 2010, έχει σκηνοθετήσει τηλεοπτικές σειρές τόσο δημοφιλείς όσο οι 'Crónicas de un pueblo' [Χρονικά ενός λαού] (1971), 'Verano azul' [Μπλε καλοκαίρι] (1982), 'Turno de oficio' [Βάρδια υπεράσπισης] (1986), 'Farmacia de Guardia' [Διανυκτερεύον φαρμακείο] (1991), όπως επίσης την τηλεοπτική ταινία 'La cabina' [Η καμπίνα] (1972) με πρωταγωνιστή τον José Luis López Vázquez, για την οποία κέρδισε το βραβείο Emmy στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Mercero έχει ήδη πενήντα χρόνια εργασίας στις πλάτες του, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε το 1962 με το πρώτο του επαγγελματικό φιλμ μικρού μήκους 'Lección de arte' [Μάθημα τέχνης], για το οποίο απέκτησε το βραβείο Concha de Oro στο Σαν Σεμπαστιάν και το βραβείο του Κύκλου Κινηματογραφικών Συγγραφέων.
Γεννημένος στις 7 Μαΐου του 1936 στο Λασάρτε της Γκιπούθκοα, ο Mercero "κατόρθωσε από την πρώτη στιγμή να συγκεράσει το χιούμορ και τον πόνο σε όλες σχεδόν τις παραγωγές του με έναν πολύ προσωπικό τρόπο", με ταινίες όπως ‘Cuarta planta’ [Τέταρτος όροφος], 'La guerra de papa' [O πόλεμος του μπαμπά] ή ‘¿Y tu quien eres?' [Και εσύ ποιος είσαι?], σύμφωνα με την Ακαδημία Κινηματογράφου. Το 'La habitacion blanca' [Λευκό δωμάτιο] σήμανε το 2000 την επιστροφή του στον κινηματογράφο ύστερα από 20 χρόνια απουσίας.
Έκανε την πρώτη του απόπειρα με έργο μεγάλου μήκους το 1963 με το 'Se necesita chico' [Ζητείται παιδί] και είναι, σύμφωνα με την Ακαδημία, ‘’συγγραφέας ενός κινηματογράφου με προσωπική σφραγίδα, κωμικός και τρυφερός ταυτόχρονα, με ένα έργο που έχει μετατραπεί σε συναισθηματική κληρονομιά για πολλούς Ισπανούς’’.
Ο Antonio Mercero κατέκτησε, εκτός από τα βραβεία Concha de Oro και Perla del Cantábrico στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν και το βραβείο Emmy της Κρατικής Ακαδημίας Τηλεόρασης και Επιστημών της Νέας Υόρκης, το βραβείο της Διεθνούς Κριτικής στο φεστιβάλ του Μοντεκάρλο και το Χρυσό Μετάλλιο των Τεχνών το 1996.
Στην τηλεόραση έκανε επίσης άλλες επιτυχίες όπως το 'Los pajaritos' [Τα πουλάκια], το 1974, για το οποίο έλαβε το βραβείο Gino de Luca του Montecarlo, το ‘’Don Juan’ [Δον Ζουάν] (1975), βραβείο Rosa de Oro στο Montecarlo, 'La Gioconda está triste' [Η Τζοκόντα είναι λυπημένη] (1976) και την σειρά 'Manolito Gafotas' [Μανολίτο ο γυαλάκιας] (2003), μια προσαρμογή του βιβλίου της Elvira Lindo.
Επίσης έγραψε δυο σενάρια για δυο επεισόδια της σειράς του καναλιού Telecinco 'Hospital central' [Κεντρικό νοσοκομείο] (2004) και άλλα τέσσερα για τη σειρά του ίδιου καναλιού ‘MIR’ [MIR] (2007).
Για τον κινηματογράφο έκανε ταινίες όπως 'Manchas de sangre en un coche nuevo' [Λεκέδες αίματος σε καινούριο αυτοκίνητο] (1976), 'Las delicias de los verdes años' [Οι απολαύσεις των άγουρων χρόνων] (1977), 'La guerra de papá' [Ο πόλεμος του μπαμπά] (1978), 'La noche del licenciado' [Η νύχτα του πτυχιούχου] (1976), 'Buenas noches, señor monstruo' [Καληνύχτα, κύριε τέρας] (1982), 'El tesoro' [Ο θησαυρός] (1988) με τον Pedro Masó ή το 'Espérame en el cielo' [Περίμενέ με στον ουρανό] (1988).
Επίσης γύρισε τις ταινίες 'Don Juan, mi querido fantasma' [Δον Ζουάν, αγαπημένο μου φάντασμα] (1990), 'La hora de los valientes' [Η ώρα των γενναίων] (1998), για τις οποίες έλαβε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας και το βραβείο του Καλύτερου σκηνοθέτη και Ισπανικής και Λατινοαμερικάνικης Κληρονομιάς στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Μαϊάμι.
Στο θέατρο έφερε στην σκηνή το 'Isabel, reina de corazones' [Ισαβέλλα, βασίλισσα των καρδιών] (1983), το οποίο έκανε την πρεμιέρα του στο Θέατρο La Comedia της Μαδρίτης, και δυο δεκαετίες αργότερα σκηνοθέτησε στο Θέατρο María Guerrero το 'Los verdes campos del Edén' [Οι πράσινοι κάμποι της Εδέμ] (2004) και παρουσίασε τον μονόλογο 'Los cojos no trotan' [Οι κουτσοί δεν περπατούν πολύ] (2005), που ερμήνευσε ο κωμικός Eloy Arenas.
Το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα: www.elmundo.es
Μετάφραση: Σίσσυ Τσατσαρώνη
Επιμέλεια: Βίκυ Ρούσκα