Μέσα από το μοναχικό κελάρι των γηρατειών μου, σου γράφω αυτό το γράμμα και εσένα σου μιλώ,
αγαπημένη μου συμβία.
Διασχίζω τον μακρύ διάδρομο των αναμνήσεων μου, διαδρομή που μου ΄λαχε να περπατήσω μόνος και χωρίς εσένα,
ζευγάρι μου αγαπημένο, λατρεμένο ταίρι.
Σε κάθε βήμα αυτού του δρόμου συναντώ τον εχθρό της μνήμης μου, εν μέσω νεφών προδότρα, και δεν ξέρω τι πονάει πιο πολύ · η απουσία σου ή η αμνησία που φλερτάρει με ό,τι έχω ζήσει.
Εγώ που παλεύω, έχοντας κόντρα ανέμους λόγιας αντίληψης και χρόνια ευθυκρισίας, βρίσκομαι τώρα εδώ για να σου εξομολογηθώ, γραπτώς και ολογράφως, αυτό που πιο πολύ απήλαυσα από τον μακρύ, κοινό μας βίο, που πρώτη εσύ διέκοψες.
Από πάντα σου ήμουν άπιστος, από την πρώτη γουλιά του κόκκινου κρασιού που ήπια –από τη μέρα που σε γνώρισα- μέχρι τη μέρα που άκουσα, την ύστατη πνοή σου.






Η ευρωπαϊκή παράδοση εστίασης, με μια κουζίνα στην οποία το κλασικό μπλέκεται με την τοπική ιδιοσυγκρασία.
Ένας ποιητής της γαστρονομίας.
Η διαδρομή από τη Βαρκελώνη προς το Penedes δεν προϊδεάζει στο ελάχιστο για την ομορφιά του φυσικού τοπίου που θα αντικρίσει κανείς στον προορισμό του. Τα πρώτα αμπέλια ξεκινούν αρκετά έξω από τη Βαρκελώνη και διαδέχονται μια σειρά βιομηχανικών εγκαταστάσεων που σε συντροφεύουν στο πρώτο μισό της διαδρομής. Και τα πρώτα αυτά αμπέλια είναι που παράγουν το Macabeo, την Parellada, το Xarel-lo και τις άλλες ποικιλίες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή της Cava. Φτάνοντας στη Villafranca de Penedes, την πλησιέστερη προς το οινοποιείο του Torres πόλη, δεν είναι εύκολο να χαθείς. Πινακίδες για το οινοποιείο υπάρχουν σχεδόν παντού.
Στην Ισπανία, η ομορφιά υπάρχει σε αμέτρητες εκδοχές. Τη βρίσκει κανείς στη μεγαλοπρέπεια τoυ Paseo del Prado στη Μαδρίτη και στην ανεμελιά της Barceloneta στη Βαρκελώνη. Στις γλυκές αμμουδιές των ακτών της Κόστα Μπράβα και στα πελώρια κύματα του Σαν Σεμπαστιάν. Στις καμπύλες των έργων του Σαντιάγο Καλατράβα και στην αρχιτεκτονική ονείρου του Γκαουντί. Στην αραβική ατμόσφαιρα της Σεβίλλης και στο μεσαιωνικό μεγαλείο του Τολέδο.


