Με τις «Ραγισμένες αγκαλιές» («Los abrazos rotos», Ισπανία, 2009) ο Πέδρο Αλμοδόβαρ δεν αποπειράται μόνο μια γλυκιά «αναμόχλευση» ολόκληρου του ως σήμερα έργου του (ούτως ή άλλως επανέρχεται σχεδόν πάντοτε στις παλιές ταινίες του) αλλά κάτι πολύ πιο φιλόδοξο. Το τελευταίο αυτό φιλμ του είναι μια σχεδόν ατελείωτη επιστολή αγάπης προς τον ίδιο τον κινηματογράφο, τον κινηματογράφο που ο Αλμοδόβαρ έχει αγαπήσει και που τον έχει στοιχειώσει.








Ένας γόης ζωγράφος γνωρίζει δύο Αμερικανές τουρίστριες και ...συνάπτει σχέση και με τις δύο. Όταν όμως η αθεράπευτα ζηλιάρα πρώην του το μαθαίνει, αρχίζει το μπλέξιμο. Αν απλά ακούγατε την υπόθεση του "Vicky Christina Barcelona", χωρίς να ξέρετε ότι είναι ταινία του Γούντι Άλεν κι ότι σ’ όλο αυτό συμμετέχουν οι Χαβιέ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Σκάρλετ Γιόχανσον και Ρεμπέκα Χολ, ίσως να μη σας έκανε καμία εντύπωση. Μπορεί επίσης να σας θύμιζε και κάτι που έχει σχέση με Ελλάδα. Αλλα τώρα η οπτική αλλάζει και ξέρουμε ότι τίποτα δε θα είναι τόσο απλό.

