Μιγκέλ Ερνάντεθ: Εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή του λαού

Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Μιγκέλ Ερνάντεθ: Εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή του λαού

Ενα μεγαλο μπραβο στον Εμμανουελ και την Βικυ, για την πολυ καλη δουλεια που εχετε κανει και κυριως για την αναφορα σε εναν μεγαλο ποιητη που αν και εζησε λιγα και δυσκολα χρονια συνεχιζει να εχει σημαντικη επιρροη στην ισπανικη κουλτουρα. (αποδειξη ο προσφατος δισκος του Joan Manuel Serrat βασισμενος στο Hijo de la luz y de la sombra)
Μπραβο παιδια!

Η Jana τα είπε-έγραψε όλα. Προσυπογράφω.
Ευχαριστούμε για το άρθρο παιδιά.

Πανέμορφο το δώρο που μας κάνατε, Εμμανουέλ και Βίκυ!

Οι στίχοι του ποιητή, μιλούν απευθείας στην καρδιά κάθε λαού, που δεν έχει χάσει τον ρομαντισμό του και αγωνίζεται για την ελευθερία του.

Στα ελληνικά, πρέπει να κυκλοφωρεί μονάχα μια συλλογή του Μιγκέλ Ερνάντεθ, η ακόλουθη:
www.captainbook.gr/shop/index.php?main_p...08&products_id=99258

(παρακαλώ να με διορθώσετε, αν γνωρίζεται για την ύπαρξη κάποιας άλλης μεταφρασμένης ποιητικής συλλογής του ποιητή)

Παραθέτω το βίντεο από το τραγούδι του Serrat, στο οποίο αναφέρθηκε νωρίτερα η Jana:

Ένα μεγάλο μπράβο στον Εμμανουέλ και στη Βίκυ και από μένα!

Να 'στε καλά, παιδιά! Χαιρόμαστε που σας άρεσε το άρθρο!

Roji, απ' όσο ξέρω δεν έχει κυκλοφορήσει άλλο βιβλίο με μεταφρασμένα ποιήματα του Ερνάντεθ στα ελληνικά πέραν αυτού που αναφέρεις.

Ένα από τα πρώτα ποιήματα (το δεύτερο για την ακρίβεια) που με έκαναν να πλησιάσω την ισπανόφωνη ποίηση ήταν η ελεγεία του Hernández για τον χαμό του φίλου του Ramón Sijé, που του είχε ανοίξει την πόρτα στον κόσμο των γραμμάτων. Ευτυχώς είχα βρει αγγλικές μεταφράσεις και έτσι μπόρεσα να καταλάβω αρκετά εύκολα τί ακριβώς έγραφε, όταν δεν με βοηθούσαν ακόμα οι γνώσεις μου των ισπανικών.

Poema Elegía A Ramón Sijé de Miguel Hernández

(En Orihuela, su pueblo y el mío, se me
ha muerto como el rayo, Ramón Sijé,
a quien tanto quería.)

Yo quiero ser llorando el hortelano
de la tierra que ocupas y estercolas,
compañero del alma tan temprano.

Alimentando lluvias, caracolas,
y órganos mi dolor sin instrumentos,
a las desalentadas amapolas

daré tu corazón por alimento.
Tanto dolor se agrupa en mi costado,
que por doler, me duele hasta el aliento.

Un manotazo duro, un golpe helado,
un hachazo invisible y homicida,
un empujón brutal te ha derribado.

No hay extensión más grande que mi herida,
lloro mi desventura y sus conjuntos
y siento más tu muerte que mi vida.

Ando sobre rastrojos de difuntos,
y sin calor de nadie y sin consuelo voy
de mi corazón a mis asuntos.

Temprano levantó la muerte el vuelo,
temprano madrugó la madrugada,
temprano está rodando por el suelo.

No perdono a la muerte enamorada,
no perdono a la vida desatenta,
no perdono a la tierra ni a la nada.

En mis manos levanto una tormenta
de piedras, rayos y hachas estridentes,
sedienta de catástrofes y hambrienta.

Quiero escarbar la tierra con los dientes,
quiero apartar la tierra parte a parte
a dentelladas secas y calientes.

Quiero mirar la tierra hasta encontrarte
y besarte la noble calavera
y desamordazarte y regresarte.

Volverás a mi huerto y a mi higuera,
por los altos andamios de las flores
pajareará tu alma colmenera

de angelicales ceras y labores.
Volverás al arrullo de las rejas
de los enamorados labradores.

Alegrarás la sombra de mis cejas
y tu sangre se irá a cada lado,
disputando tu novia y las abejas.

Tu corazón, ya terciopelo ajado,
llama a un campo de almendras espumosas,
mi avariciosa voz de enamorado.

A las aladas almas de las rosas
del almendro de nata te requiero,
que tenemos que hablar de muchas cosas,
compañero del alma, compañero.

Ποιήματα του Miguel Hernández στα ισπανικά αλλά και μεταφρασμένα στα ελληνικά μπορούμε να βρούμε στο εξαιρετικό blog Το αλωνάκι της ποίησης του Γιώργου Κεντρωτή: alonakitispoiisis.blogspot.com/search/la...1NDEZ%20%28MIGUEL%29